بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت استان آذربایجان شرقی ۳۷۲۴۶۲۰نفر بوده است که از این تعداد جمعیت ۲۶۲۸۹۱نفر بالای ۶۵ سال می باشند که معادل ۷ درصد جمعیت را تشکیل می دهند و ۱۱۰ هزار نفر از جمعیت سالمندی استان بیشتر از ۷۵ سال دارند و شهرستان تبریز با ۱۶۹۵۰۹۴ نفر جمعیت دارای ۱۱۳۳۳۵ نفر سالمند (بالای ۶۵سال) می باشد.

به گزارش تبریزمن، این نتایج نشان می دهند که در مقایسه با سال ۱۳۸۵ جمعیت سالمندی استان و تبریز افزایش قابل ملاحظه ای یافته است به نحوی که در طی سالهای  ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ جمعیت استان حدود ۱۰۰هزار نفر افزایش پیدا کرده که ۴۰هزار نفر مربوط به جمعیت بالای ۶۵ سال می باشد که انتظار می رود در سال ۱۳۹۵ جمعیت سالمندی استان از مرز ۳۰۰هزار نفر عبور کند که به مفهوم سالمندی نزدیک به ۱۰ درصد جمعیت استان می باشد که شهر تبریز نیز از این قاعده مستثنا نیست و پیش بینی می شود که در سال ۱۳۹۵ نزدیک به ۱۵۰ هزار نفر سالمند در شهر تبریز ساکن باشند .

در بین استانهای ایران آذربایجان شرقی از نظر درصد جمعیت سالمند دارای رتبه ۴ می باشد و به عبارتی اینکه هر روز به جمعیت سالمندی استان افزوده می شود که ناشی از عوامل متعدد و بویژه افزایش سن امید به زندگی افراد و کاهش زاد و ولد در استان می باشد . تحولات جمعیتی پیش رو نیز نشان می دهد که این روند ادامه داشته و تا ۲۵ سال آینده نزدیک به ۱۵ درصد جمعیت استان را سالمندان تشکیل خواهند داد .

مدیریت امورات این گروه عظیم جمعیتی که دارای شرایط و ویژگی هایی خاصی هستند  نیازمند انجام برنامه ریزی های موثر و کارآمد بوده و  همکاری بین بخشی همه ارگان ها و نهادهای دولتی را می طلبد . البته نگرش از بالا به مسئله سالمندی و در نظر گرفتن سالمندان به عنوان اقشار ضعیف و نیازمند کمک نیز چندان درست و منطقی نیست و باید ساز و کار اجتماعی به نحوی باشد که امکان زندگی با عزت و آبرومند برای جمعیت سالمندی کشور فراهم شود .

در این راستا احساس مسئولیت از سوی ارگانهای مختلف دخیل در سیاست گذاری های رفاهی ،بهداشتی و مدیریت شهری  دارای اهمیت بسیاری می باشد . در این چارچوب باید شرایطی فراهم شود که معیشت و شرایط مادی سالمندان تامین شده و آنها بتوانند بدون دغدغه و مشکلات اقتصادی زندگی راحتی را سپری نمایند .

متاسفانه امروزه یکی از آزاردهنده ترین مشکلات سالمندان جامعه ما فقدان شرایط مناسب اقتصادی و نبود سازوکارهای حمایتی درست از جمعیت سالمند می باشد که عزت و کرامت آنها  را خدشه دار کرده و اعتماد به نفس را از آنها سلب می نماید .

در کنار مسائل اقتصادی نگاه به سالمند نیز در جامعه ما دچار مشکل می باشد و عزت و احترامی که قبلا برای سالمندان وجود داشت  تا حدی  کم رنگ شده است که ناشی از تغییر در ساخت یابی منزلتی جوامع می باشد که در جریان این تغییر سن بالا اهمیت خود به عنوان یکی از مولفه های منزلتی را از دست  داده است و بالعکس به عنوان نقطه ضعف تلقی شده است .

یکی دیگر از مشکلات جامه سالمندی در ایران به نبود سیستم مدیریت شهری سازگار با شرایط فیزیکی سالمندان بر می گردد که امکان حضور سالمندان در عرصه های عمومی را محدود کرده و آنها را اسیر در چاردیواری های خانه ها یا پارک های محله  ها می نماید . در حال حاضر سیستم شهرسازی هیچ کدام از شهرهای ایران چه در رابطه با نوع معابر ،چه در رابطه با اماکن تفریحی و خدماتی و چه در زمینه سیستم حمل و نقل مناسب سالمندان نمی باشد و محدودیت های زیادی را برای آنها تحمیل می نماید به عبارتی اینکه سیستم شهرسازی موجود به عنوان یکی از موانع عمده  در مسیر آسایش و راحتی سالمندان تلقی می شوند .

نبود مراکز درمانی مختص سالمندان ،نبود متخصصین تغذیه ،روان شناس ،ارتوپد و سایر متخصصین در حوزه مسائل و مشکلات سالمندی آینده چندان نوید بخشی را در حوزه مدیریت مسائل سالمندان برایمان ترسیم نمی کند . بنابراین لازم است که با شناخت همه مشکلات و نواقص موجود و با واقع بینی و نگرش منطقی به تحولات جمعیتی سیستم اجتماعی خود را در جهت پذیرش پدیده سالمندی و استفاده از ظرفیت های سالمندان برای مدیریت امور سالمندان متحول بنماییم .

این مهم در صورتی قابل تحقق است که شرایط مدیریت امورات سالمندان توسط خود سالمندان فراهم شده و سازمانها و تشکل های مردم نهاد فعال در حوزه سالمندان بویژه با حضور خود سالمندان تشکیل و تقویت شوند . معماری اجتماعی و فرهنگی جوامع در راستای پاسخگویی به نیازهای سالمندان متحول شده و عزت و کرامتی که سالمندان در ساختارهای سنتی داشتند ،مجددا به آنها برگردانده شود . بافت فیزیکی شهرها ،سیستم حمل و نقل شهری ، فضاهای عمومی شهر و سایر مولفه های فیزیکی و محیطی در راستای فراهم سازی امکان استفاده بهینه سالمندان مورد تجدید ساخت قرار گرفته و اصلاح شوند .


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :