آلمان به‌عنوان قوی‌ترین اقتصاد حوزه کشورهای اروپایی که لقب «لوکوموتیو اروپا» را یدک می‌کشد، اکنون یکی از‏هفت کشور قدرتمند صنعتی و اقتصادی جهان به‌ شمار می‌رود و شرایط آن به‌ طوربارز با یک کشور شکست‌ خوره و ویران در پایان ‏جنگ جهانی دوم (سپتامبر ۱۹۴۵) کاملاً متفاوت می‌باشد.‏

به گزارش تبریزمن،پس از پایان جنگ جهانی دوم، ویرانی‌های ناشی از جنگ در آلمان به‌قدری زیاد بود که نیروهای متحدین فاتح جنگ یعنی آمریکا، ‏انگلیس و فرانسه تصور می‌کردند که این کشور برای سال‌های طولانی به کمک‌های مالی آنها نیازمند خواهد بود. پس ازجنگ جهانی ‏دوم اقتصاد آلمان به‌وضع بسیار وحشتناکی دچار شده بود. جنگ ۲۰ درصد از کل ساختارهای مسکونی کشور را نابود کرده بود. ‏تولیدات صنعتی در سال ۱۹۴۷ تنها برابر یک سوم میزان آن در ۱۹۳۸ بود. علاوه بر آن درصد زیادی از مردان آلمانی که در سن ‏کار قرار داشتند، کشته شده بودند.‏
ریشه موفقیت فعلی اقتصادی آلمان که آن را «معجزه اقتصادی آلمان» نامیده‌اند، می‌ توان در دو فاکتور اصلی دانست : اصلاحات پولی ‏دولت آلمان درسال ۱۹۴۸ و کمک‌های مالی طرح مارشال ایالات متحده آمریکا به کشورهای اروپای غربی. اینها دو فاکتور مهمی ‏بودند که رونق اقتصاد و صادرات آلمان را رقم زدند. از سوی دیگر رونق اقتصادی آمریکا و پایین بودن هزینه تولید در آلمان را ‏می‌توان از دیگر عوامل موفقیت اقتصادی آلمان بعد از جنگ به‌ شمار آورد. ‏
مقایسه صادرات آلمان در سال ۱۹۶۰ یعنی ۱۵ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم، نسبت به سال ۱۹۵۰ میلادی حکایت از یک ‏افزایش ۴/۵ درصدی دارد. بر اساس آمار موجود، طی ده سال یادشده تولید ناخالص داخلی آلمان نیز به سه برابر افزایش یافت. این ‏افزایش سرمایه شرکت‌های آلمانی، افزایش سرمایه‌گذاری را که بخش‌های مهم صنعتی کشور از کمبود آن رنج می‌بردند در برداشت.
‏طی ۱۰ سال یادشده، سهم شرکت‌های آلمان در صادرات جهانی از ۶ درصد به ۱۰ درصد افزایش یافت. در سال‌های یادشده بخش‌های ‏مختلف صنایع آلمان از جمله خودروسازی، ماشین‌آلات، صنعت برق و داروسازی که تا به امروز جزو صنایع پیشرو درسطح جهان ‏محسوب می‌شوند، رشد قابل توجهی به ثبت رساندند.‏
از سوی دیگر همگام با رشد اقتصادی، درآمد خانواده‌های کارگری نیز رشد قابل توجهی پیدا کرد و در این ده سال یادشده، موجب رشد ‏قدرت خرید و افزایش مصرف بیشتر کالاها از سوی مصرف‌ کنندگان آلمانی و افزایش رفاه عمومی شد. ‏
رونق اقتصادی آلمان کاهش میزان بیکاری را نیز در پی داشت و با اینکه صدها هزار آلمانی از جنگ و اسارت بازگشته بودند و ‏میلیون‌ها تن نیز از مناطق شرق اروپا به آلمان بازگشته و جذب بازار کار آلمان شده بودند، اما دولت این کشور با مشکل تامین نیروی ‏کار مواجه بود و بنابراین مجبور شد تا نیروی کار مورد نیاز خود را از طریق جذب مهاجران فراهم سازد.‏
براساس آمار موجود، نرخ سرمایه‌گذاری در آلمان در بین سال‌های پنجاه تا شصت میلادی یک رشد ۱۲۰ درصدی داشته و تولید ‏ناخالص داخی آن نیز۸۰ درصد افزایش داشته است. سرعت بازسازی آلمان فراتر از تمامی پیش‌بینی‌ها و انتظارات بود. در واقع آلمان ‏توانست از پایان جنگ جهانی دوم تا سال ۱۹۶۰ میلادی، اقتصاد خود را در یک دوره ۱۵ ساله بازسازی و ترمیم کند. این درحالی ‏است که کارشناسان پس از اتمام جنگ جهانی دوم پیش‌بینی کرده بودند که بازسازی شهرهای جنگ‌زده آلمان بین۴۰ تا ۵۰ سال طول ‏بکشد. نمونه دیگری ازموفقیت و شکوفایی تولیدات صنعتی آلمان این بود که این کشور پس از ده سال از پایان جنگ جهانی دوم ‏توانست یک میلیون خودروی فولکس‌واگن تولید کند، محصولاتی که یکی از کالاهای ممتاز صادراتی آلمان به خارج از کشور محسوب ‏می‌شدند.‏
یکی از نکات جالب توجه در اقتصاد آلمان این است که در سال ۱۹۵۵ یعنی ۱۰ سال بعد از پایان جنگ جهانی دوم، بالاترین نرخ ‏رشد اقتصادی در تاریخ این کشور به ثبت رسیده است. در سال یادشده اقتصاد آلمان برابر با ۱۰/۵ درصد رشد کرده و کارمزدها با ‏احتساب تورم ۱۰ درصد افزایش یافتند. با چنین رشد اقتصادی، دولت آلمان توانست ذخایر ارزی و طلای خود را افزایش داده و بدهی ‏خارجی خود را کاهش دهد.‏
در آلمان تا سال ۱۹۴۹ حدود ۲۱ درصد از نیروی کار در بخش کشاورزی مشغول به کار بودند که این میزان با رونق اقتصادی و ‏گسترش بخش‌های صنایع در سال ۱۹۷۰ به زیر ۱۰ درصد کاهش پیدا کرد و بدین ترتیب بخش اعظمی از نیروی کار در بخش صنایع ‏و خدمات جذب شد. ‏
علاوه بر این در سال‌های یادشده، سیاست‌های اقتصادی موفقیت‌آمیز، افزایش رفاه و تاکید بر برابری اجتماعی با اینکه تا سال ۱۹۴۹ ‏کشور تحت اشغال نیروهای متفقین قرار داشت اما موجب شد که مردم این وضعیت را بپذیرند.‏
معمار معجزه اقتصادی آلمان که نقش برجسته‌ای را در بازسازی اقتصاد این کشور پس از جنگ جهانی دوم ایفا کرد، « لودویگ ویلهلم ‏ارهارد» وزیر اقتصاد دهه پنجاه میلادی در دوران صدراعظمی «کنراد آدناور» بود. شعار وی، که بعدا به‌عنوان دومین صدراعظم از ‏حزب دمکرات مسیحی آلمان بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ انتخاب شد، «رفاه برای همه» بود.
وی که معتقد به اقتصاد بازار آزاد بود ‏استراتژی خود را در مرحله اول با اصلاح و ثبات پولی، کنترل تورم و سپس در پایان سال ۱۹۴۹ احیای تولید صنعتی و ورود در‏عرصه تجارت جهانی به مرحله اجرا گذاشت.‏
در حال حاضر برندهایی مانند فولکس‌ واگن، ب‌ ام ‌و، اوپل و شرکت‌های دیگر آلمانی مانند زیمنس، بوش و بایر جزو شرکت ‌های بزرگ ‏و معتبر در سطح جهان به شمار می‌روند.‏


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :