روز ملی بزرگداشت شعر و ادب بهانه ای شد تا با پرداختن به اینکه شعر شهریار، خود او و کنگره هایی که هرساله در اقصی نقاط کشور با نام و یاد او برگزار می شوند چه رسالتی دارند، به ویژه اینکه مراسم بزرگداشتی که با محوریت فرهنگ دینی و اعتقادی در روزهای پایانی شهریور ماه سال جاری در شهر تبریز برگزار گردید با انتقاداتی روبرو بوده است که ما را بر آن داشت تا به این موضوع پرداخته و پیگیری نماییم.

تبریزمن در گفتگویی صمیمی اما انتقادی با مرتضی طوسی مجری و مسوول بخش شعر دبیرخانه کنگره بزرگداشت استاد شهریار با محوریت فرهنگ دینی و اعتقادی، دیدگاه وی را در مورد این مبحث جویا شده است:

سوال بیشتر منتقدان درمورد محوریت همایش است، از نظر شما این محدود کردن استاد شهریار به یک حوزه نیست؟

فکر می کنم شهریار و قابلیت شعر او به گونه ای نیست که با این الفاظ محدود و محصور شود، حوزه هنری آذربایجان شرقی با توجه به رسالت خود در اعتلای فرهنگ دینی و اعتقادی تنها از منظر دین و فرهنگ اعتقادی به این چهره ادبی نگاه کرد و می توان اذعان داشت که این هدف، بسیار مقدس و مبارک است، لذا شهریار و  شعر او اقیانوسی است که هرکس به اندازه ظرف و ظرفیت خود از آن بهره مند می شود که مولانا فرمود: آب دریا را اگر نتوان کشید/ هم به قدر تشنگی باید چشید.

در مورد روند دبیرخانه و کارهای اجرایی بخش شعر اگر توضیحی هست بفرمایید؟

دبیرخانه بخش شعر کنگره پذیرای بیش از ۲۰۰اثر بود که از آن تعداد ۸۰اثر در مرحله مقدماتی و ۶ اثر گرانسنگ در مرحله نهایی توسط هیئت محترم داوری برگزیده شناخته شدند، در عصر شعر کنگره نیز که با یاد و نام استاد شهریار برپا گردید بیش از ۴۰ شاعر از کشورهای مختلف دوست و همسایه و شهرهای مختلف کشورمان به قرائت اثر پرداختند.

به نظر شما عدم حضور برخی شخصیت های مرتبط با استاد شهریار در این همایش از نقاط ضعف آن نبود؟

بنده هم در شروع کار از اینکه برخی چهره های نام آشنا و شهریار پژوه حضور ندارند نگران بودم اما جوانان شهر ما به دلیل کم توانی مدیران و اصحاب فرهنگ، هیچ وقت نتوانسته اند استعداد خود را به رخ بکشند، همان اندازه که آموختن از تجارب و آموزه های بزرگان امر اجتناب ناپذیری است به همان اندازه در سایه بزرگان ماندن نیز امری است که بعدها جامعه را دچار خفقان و ابتذال فرهنگی می کند.

چهره های تکراری و دست هایی که همواره دنبال نفع شخصی هستند پاشنه آشیل همایش های ماست در مقابل، جوان مستعد می تواند با روح و جسمی قبراق و پاک شاید کاری را انجام دهد که همان فرد مجرب به خاطر برخی باند بازی ها و سودجویی ها از آن عاجز است، ناگفته نماند که ما در نشست عصر شعرکنگره، مدیحه هایی محکم و شاعرانه از زبان شاعران و متخصصان حوزه علوم ادبی و انسانی بیش از ۲۰ کشور جهان برای شهریار و شخصیت والای هنری و انقلابی اش شنیدیم که بسیار قابل توجه بود.

به نظر شما این کنگره توانست ادای دینی برای استاد شهریار باشد؟

اینکه استاد شهریار نیازی به همایش و کنگره و سمپوزیوم ندارد مبرهن و واضح است، اگر تنها با خودبینی ها و سنگ اندازی های ناخواسته چهره این مرد الهی را خدشه دار نکنیم رسالت مان را انجام داده ایم، همه می گویند اگر من بودم بهتر می شد! مگر نه اینکه رهبر معظم انقلاب بارها و بارها ما را امر به داشتن روحیه جهادی در فرهنگ کرده اند، همین هایی که امروز منتقد برنامه های کنگره اند چه می شد اگر با حمایت های خود یاور جوانان فعال این حوزه باشند؟!! آیت الله ابوالحسن مولانا (ره) می فرمود:کاری که برای خدا نباشد برای شیطان است، آیا انتقاد این عزیزان برای رضایت خداست یا…!! همچنین وقتی از دکتر میلانی ریاست حوزه هنری استان پرسیدم بهتر نیست از ریش سفیدان فرهنگ نیز کمک بگیریم، گفتند جوان ها باید به این خودباوری برسند که می توانند برای ایران، فرهنگ، دین و اعتقاد و پاسبانی از این ها قد علم نمایند. به نظرتان این طرز تفکر و سیاستگذاری دینی، مقدس نیست؟!

11

چرا به جنبه های دیگر شعر استاد شهریار و زندگی او پرداخته نشد؟

استاد شهریار در دوره خود در میان همه  شاعرها اعجوبه بود، با تاکید عرض می کنم که در میان همه شان! استاد شهریار بی شک نماینده مکتب رمانتیسم در شعر خود می باشد، وجود عنصر احساس و استفاده از ایماژپردازی در شعر شهریار چنان بسامدی دارد که حتی می توان از کنار برخی لغزش های زبانی او نیز بی تفاوت گذشت. این نکته در حالی است که وی شاعری است که در شعر آئینی نیز صاحب سبک و قریحه ای بی نظیر است. وقتی شاعری به درجه ای از عرفان و اعتقاد رسیده است که مورد تایید مولی الموحدین علی (ع) باشد و رویای صادقه آیت الله مرعشی نجفی (ره) تصدیق گر این واقعه باشد دیگر چگونه می شود از سخن او چشم پوشید؟! در اول عرایض هم اشاره داشتم که همه می دانیم حوزه هنری در وادی هنر به دنبال اعتلای فرهنگ دینی و اعتقادی است، امری که در زندگی استاد شهریار و شعر او قابل چشم پوشی نیست.

و سخن آخر؟

در مقابل تمام کسانی که چه حامی و چه منتقد ما بوده اند دست ادب بر سینه می گذارم چرا که بی شک آن هایی که بی منت و قربه الی الله برای فرهنگ و هنر این سرزمین مقدس تلاش می کنند جزو نیکان و اولیای خداوندی اند و در این میان شعرا بحق، رهروان رسالت اند و ادامه دهندگان طریق پیامبری، به طوری که نظامی فرمود:

پیش و پسی گشت صف کبریا/ پس شعرا آمد و پیش انبیا…

گفتگو از : شهرام صادق زاده


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :