سینماهای تبریز در شرایط فعلی حتی حداقل استانداردهای لازم را نیز ندارند و همین موضوع باعث شده تا استقبال از این صنعت بین مردم شهر بسیار کم فروغ باشد. سینمایی که هم اکنون در جهان و حتی در ایران و شهرهایی چون تهران، شکل پردیس به خود گرفته و حوزه های مختلف هنری را نیز پوشش می دهد.

تبریزمن، سرویس فرهنگی و هنری: با استناد به منابع تاریخی، به سادگی می‌توان دریافت که روزگاری شهر تبریز یکی از نخستین سینماهای عمومی کشور را در خود جای داده بود و همین قدمت تاریخی کافی است برای پی بردن به ریشه‌های رواج هنر سینما در تبریز قدیم.

با این وجود انگار دیگر زمان افتخار به منابع تاریخی و نشان‌های گذشته به پایان رسیده و باید با نگاهی دقیق و منطقی به جایگاه هنر سینما در شرایط فعلی شهر نگاه کرد.

در حالی‌که استان‌های قم، خراسان‌رضوی، گیلان، کرمانشاه، کردستان، قزوین، کرمان، بوشهر، ‌فارس و همدان همزمان با تهران در حال بروزرسانی و گسترش فعالیت های خود در زمینه هنر هفتم می باشند، مسئولان فرهنگی تبریز فرصت ها را یکی پس از دیگری از دست می دهند.

از این ماجرا هم که بگذریم، شهر تبریز یک سینمای مناسب برای دیدن حتی یک فیلم روز در آن برای جوانان ندارد. جوانانی که سینما رفتن علاوه بر این‌که می‌تواند یکی از تفریحات مهمشان باشد چیزی است که می‌تواند خط فکری آن‌ها را عوض یا هدایت کند.

اما کاملا برعکس؛ این روزها در پردیس های سینمایی تهران می توانید منوی تفریحی یک روزتان را کامل ببندید؛ فیلم ببینید، غذا بخورید، خرید کنید و … یک ساختمان و چند منظور!

تصویر جمعیت شاد، غمگین و گاه متفکری که از در سینما خارج می شوند، تا سال ها تصویر مرسوم تری بود. آدم هایی که بعد از تماشای فیلم سریع به خیابان سرازیر می شدند تا سانس بعدی را به بقیه بسپارند؛ آدم هایی که اکثرشان را علاقمندان ثابت فیلم های وطنی تشکیل می داند. این روزها اما ثابت شده که مردم را با ترفندهای دیگری هم می توان به سینما علاقمند کرد و از آن طرف هم آدم های فیلم دوست زیادی را از سینما به جاهای دیگر برد و خرج روی دستشان گذاشت.

این شد که سینماها کم کم بزرگتر شدند. طبقه بالا و پایینشان را رستوران ها، کافه ها، مراکز خرید و گالری ها اشغال کردند تا جمعیت خروجی از سالن سینما در کل مجتمع پراکنده بشود اما به این راحتی ها از در خارج نشود. فلسفه تاسیس پردیس های سینمایی در تهران – و این روزها سایر شهرهای کشور – همین بود. اینکه آدم ها، چه اهل فیلم باشند و چه نباشند، بتوانند یک روز کاملشان را در یک مجتمع بگذرانند و حداکثر نیازهای تفریحی شان همانجا تامین بشود.

Untitled

هم اکنون شهر تهران بیش از ۸ پردیس سینمایی کامل دارد اما…

اما استان آذربایجان شرقی با داشتن جمعیتی بالغ بر سه میلیون و ۸۰۰ هزار نفر، در کل ۱۳ سالن سینما دارد که از این تعداد اکنون فقط هفت سالن آن فعال است، که با این توصیف می توان گفت تقریبا برای هر نیم میلیون نفر جمعیت استان، فقط یک سینما وجود دارد.

برپایهٔ استانداردهای بین‌المللی، باید برای هر یک میلیون نفر ۱۶۰ باب سالن سینما وجود داشته باشد؛ این در حالی است که برای هر یک میلیون شهروند استان تنها دو باب سالن سینما وجود دارد.

از طرف دیگر، یکی از دلایل استقبال کم از سینماها وضعیت ظاهری و امکانات رفاهی نامناسب آن ها در تبریز می باشد؛ اکثرا سینماها با مشکل صدا و تصویر مواجه هستند و در خود شهر تبریز تنها سینمای مدرن، سینما ناجی می باشد که آن هم با وجود جدیدالتاسیس بودن، در حال تخریب بوده و مدیریت ناکارآمد آن در سالهای گذشته این سینمای مجهز را به تاریک خانه ای مخروبه با صندلی های شکسته تبدیل کرده است.

دیگر سنماهای تبریز هم برمیگردند به سالهای دور و طبیعتا مستهلک شده اند، از تکنولوژی جدید محروم هستند و باید مورد رسیدگی واقع شوند. همین عوامل باعث خواهد شد تا رغبت مردم منطقه به سی دی و ماهواره ها بیشتر شود و کسی سراغ سینماها را نگیرد.

بررسی سینماهای مستهلک شده استان و مشکلات هنرهفتم جای خود را دارد، اما در حال حاضر و با توجه به فرصت یک و نیم ساله باقی مانده تا تبریز۲۰۱۸ باید از این فرصت کم نظیر استفاده کرده و حداکثر امکانات و حمایت های مالی را جذب نمود.

مسئولین فرهنگی شهر تبریز و استان از اداره کل ارشاد گرفته تا شهرداری و سایر ادارات می توانند اعتبارات لازم را برای تجهیز سینماها و نیز احداث پردیس های جدید سینمایی در حد ممکن، از طریق دولت فراهم کنند.

شاید حداقل اقدامی که در چنین شرایطی می توان انجام داد، این است که مسئولان و متولیان امر با مهیا کردن شرایط اعطای وام دراز مدت و کم بهره به ٧ سالن سینمای فعلی تبریز شرایط بازسازی  آنها را فراهم کرده و خون تازه ای در رگ های این صنعت بیمار در شهر به جریان بیاندازند.

متاسفانه در شرایطی که حداقل امکانات تفریحی موجود نیز در سطح استان آذربایجان شرقی از وضعیت خوبی برخوردار نیستند، نسبت به پتانسیل های فرهنگی منطقه نیز چشم پوشی شده و در معرفی و استفاده از آن ها نواقص بسیاری دیده می شود.

با این حال پردیس های سینمایی در صورت احداث و حتی خود سینماها در سطح شهر، می توانند جزو مراکز جذابی برای گردشگران داخلی و خارجی، مسلمان و غیرمسلمانی باشند که در سال ۲۰۱۸ و سالهای پس از آن وارد شهر های استان خواهند شد و به درآمد زایی این صنعت در استان نیز کمک خواهند کرد.

تبریز ۲۰۱۸ می تواند به اصطلاح، سکوی پرتابی برای بهبود وضعیت سخت افزاری و نرم افزاری سینماها و نیز آشنایی گردشگران و حتی خود مردم استان با فرهنگ و هنر منطقه خود باشد اما باید دید که آیا در این مدت محدود باقی مانده مسئولین امر از این پتانسیل استفاده خواهند کرد یا مثل ماه های گذشته نسبت به آن بی توجه خواهند بود…

نویسنده: مجتبی علمی


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :