کوهنورد تبریزی که توانست مرتفع‌ترین قله جهان (اورست) را بدون کپسول اکسیژن فتح کند، تنها لوتسه را برای پیوستن به باشگاه هشت‌هزاری‌های بدون استفاده از کپسول اکسیژن پیش رو دارد.

به گزارش تبریزمن،عظیم قیچی‌ساز  بعد از این صعود تو ضیحاتی داد که در ادامه می‌خوانید:

 

“تاکنون توانسته بودم در منطقه هیمالیا ۱۳ قله‌ی بالای هشت هزار متری را صعود کنم. از بین این قلل، قله اورست تنها قله‌ای بود که در سال ۸۴ برای صعود به آن از اکسیژن استفاده کرده بودم. برای اینکه بتوانم تمام این قله‌ها را بدون استفاده از کپسول اکسیژن به پایان برسانم نیاز بود که قله اورست را دوباره صعود کنم تا رکورد قلل هشت هزاری خود را بدون کپسول اکسیژن به ۱۳ برسانم.”

 

“امسال از نپال و مسیر جنوبی اورست که صعود کردیم، حدود ۲۲۰ نفر برای صعود بر روی این قله فعالیت داشتند و تنها فردی که توانست بدون استفاده از کپسول اکسیژن قله را صعود کند من بودم. در این صعود دوستان دیگری نیز از ایران همراهم بودند. حدودا هشت نفر از ایران در منطقه هیمالیایِ اورست بودیم. از میان این افراد پنج نفر قصد صعود به قله لوتسه داشتند و هدف سه نفر دیگر صعود به قله اورست بود. در این صعود دکتر علیرضا بهپور و دکتر محمدی در کنار من به اورست صعود کردند و ایرج معانی، محمود هاشمی، سیدهادی ستارفروغ و مهدی قلی‌پور نیز افرادی بودند که برای صعود به لوتسه در تلاش بودند.”

gheychi1.jpg

 

“امسال برای صعود به دو قله اورست و لوتسه ۲۰ فروردین ماه عازم نپال شدم و در آن منطقه فعالیت خود را شروع کردم. تصمیم من بر این بود که هر دو قله را صعود کنم. بعد از پایان دوره هم‌هوایی تصمیم گرفتم اول قله اورست را صعود کنم تا سیزدهمین قله هشت هزاری بدون اکسیژن خود را به ثبت برسانم و بعد از آن قله لوسته را صعود کنم.”

 

“در مرحله اول ۲۶ اردیبهشت ماه تا گردنه جنوبی اورست (کمپ چهار) پیش رفتم ولی در حمله اول سرعت باد بسیار شدید و سرمای هوا خیلی زیاد بود، بنابراین نتوانستم اقدام به صعود کنم چون کسی که بدون استفاده از کپسول اکسیژن صعود می‌کند در خطر سرمازدگی دست، پا و صورت قرار می‌گیرد. هنگامی که از اکسیژن استفاده نمی‌شود بدن ضعیف‌تر می‌شود و خیلی زود عکس‌العمل نشان می‌دهد. در نتیجه روز ۲۶ اردیبهشت ماه از گردنه‌ی جنوبی به پایین بازگشتم، تا در کمپ دوم منتظر مساعد شدن هوا بمانم.”

 

“در روز ۳۰ اردیبهشت ماه با مساعد شدن هوا و شرایط برای صعود برای بار دوم به طرف قله حرکت کردم که شرایط مساعدتر بود و توانستم در روز ۳۰ اردیبهشت ماه قله را صعود کنم. در همان روز (۳۰ اردیبهشت ماه) که ما به قله اورست صعود کردیم، دوستان دیگر روی قله لوتسه فعالیت می‌کردند و این دوستان توانستند تا ۵۰ متری قله لوتسه بروند ولی به علت حادثه‌ای که برای یکی از شرپاها زیر قله رخ داد و منجر به فوت این شرپا شد دوستانم به احترام او و با توجه به شرایطی که در آن روز بر منطقه حاکم بود از ادامه صعود انصراف دادند و به پایین برگشتند که کار این کوهنوردان ایرانی جای تقدیر دارد و همگی به پایین قله برگشتیم.”

 

“بعد از این صعود برای ریکاوری به پایین برگشتم اما چون در منطقه هیمالیا بارش فصلی از اواخر اردیبهشت ماه شروع می‌شود، دیگر فرصتی برای بازگشت به بالا و صعود به لوتسه نبود. به خاطر گرم شدن هوا در یخچال خمبو ریزش یخ‌ها خیلی بیشتر می‌شود و حتی امکان بارش بهمن نیز وجود دارد. شرایط را سنجیدم و دیدم خطرات زیادی برای بازگشت به روی قله وجود دارد، بنابراین در تصمیمی جمعی پایان صعود امسال را اعلام کردیم.”

 

“صعود لوتسه برای سال آینده ماند و امیدوارم با صعود بدون اکسیژن به آخرین قله هشت هزار متری‌ام بتوانم به جمع هشت‌هزاری‌های جهان که بدون اکسیژن است بپیوندم. تاکنون در کل دنیا ۱۴ نفر توانسته‌اند بدون اکسیژن این ۱۴ قله مرتفع را صعود کنند و امیدوارم در سال آینده من به عنوان نفر پانزدهم به جمع این باشگاه بپیوندم.”

gheychi2.jpg

 

به نقل از ایسنا، عظیم قیچی‌ساز متولد ۱۳۶۰ و اهل تبریز و عضو تیم ملی کوهنوردی ایران و همچنین عضو سازمانGHM فرانسه است. او پیش از این صعود‌های بسیاری داشته است که در ادامه صعودهای برون مرزی او را که همه‌ی این صعودها بدون استفاده از کپسول اکسیژن بوده است را ملاحظه می‌کنید:

 

۱۳۸۱- ماربل وال (۶۴۰۰ متر) – تیان شان قزاقستان
۱۳۸۲-
گاشربروم ۱ (صعود تا ۷۸۰۰ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۸۳-
دیران پیک (۷۲۶۶ متر) – صعود تا ۵۵۰۰ متر – کاراکروم پاکستان
۱۳۸۳-
اسپانتیک (۷۰۲۷ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۸۴-
اورست (۸۸۴۸ متر) – هیمالیا نپال
۱۳۸۴-
آرارات (۵۱۳۷ متر) – ترکیه، صعود زمستانی
۱۳۸۵-
نوشاخ (۷۴۹۲ متر) – هندوکش افغانستان
۱۳۸۷-
برودپیک (۸۰۵۱ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۸۸-
پوبدا (۷۴۳۹ متر) – تیان شان قزاقستان، سرپرست تیم آذربایجان شرقی
۱۳۸۹-
دائولاگیری (۸۱۶۷ متر) – هیمالیا نپال – اولین ایرانیان صعود کننده
۱۳۸۹-
نانگاپاربات (۸۱۲۶ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۹۰-
کانچن جونگا (۸۵۸۶ متر) – هیمالیا نپال – اولین ایرانی صعود کننده
۱۳۹۰-
گاشربروم ۲ (۸۰۳۴ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۹۰-
گاشربروم ۱ (۸۰۸۰ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۹۱-
آناپورنا ۱ (۸۰۹۱ متر) – هیمالیا نپال – اولین ایرانی صعود کننده
۱۳۹۱-
کی ۲ (۸۶۱۱ متر) – کاراکروم پاکستان
۱۳۹۱-
ماناسلو (۸۱۶۳ متر)- هیمالیا نپال
۱۳۹۲-
ماکالو  (۸۴۶۳ متر) – هیمالیا نپال
۱۳۹۲-
چوایو (۸۲۰۱ متر) – تبت چین
۱۳۹۳-
شیشاپانگما (۸۰۲۷ متر) – تبت چین

 

صعودهای داخلی:
۱۳۷۸-
سبلان (۴۸۱۱متر) – زمستانی
۱۳۷۸-
دماوند (۵۶۷۱متر) – زمستان
۱۳۷۹-
علم کوه (۴۸۵۰متر) – زمستانی – گرده آلمانها
۱۳۸۰-
دماوند (۵۶۷۱متر) – زمستانی
۱۳۸۱-
سبلان (۴۸۱۱متر) – صعود زمستانی یخچال شمالی سبلان

gheychi3.jpg

 

 


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :