نام اش را اولین بار از دوستانم در دانشگاه شریف و باشگاه دانش پژوهان جوان شنیده بودم، می گفتند قادر است هر مساله سخت ریاضی را به چشم برهم زدنی حل کند و در المپیاد جهانی ریاضی تنها کسی بوده که به تمام سوالات درست پاسخ داده است. آن سالها مریم میرزاخانی برای آنان که سودای شرکت در المپیاد ریاضی داشتند، الگویی بود برای تجسم موفقیت و خسته نشدن.

روزها گذشت و خبردار شدم به آمریکا و دانشگاه هاروارد مهاجرت کرده است. وقتی در سال ۲۰۱۴ خبر دریافت مدال فیلدز توسط مریم میرزاخانی را شنیدم مثل میلیون ها ایرانی دیگر خوشحال شدم و اشک شوق ریختم از اینکه یک هم وطن توانسته در غربت کاری کند کارستان و همه ریاضیدانان جهان را انگشت به دهان کند، هر چند که کار و زندگی اش در غربت طمع شیرینی موفقیت مریم را برای من تلخ می کرد .

چند روز پیش که خبر تلخ و شوک آور بیماری مریم را شنیدم ، تصور این تراژدی وحشتناک و سریع برایم غیر قابل تصور بود و با خود می گفتم همان طوریکه بارها معادلات ریاضی غیر قابل حل را حل کرده ، معادله سرطان را هم حل می کند و این هیولا را شکست می دهد اما حیف و صد حیف که حوادث زندگی آنگونه نیست که ما می خواهیم و امروز خبر آمد که ملکه ریاضیات جهان در حین حل معادله سرطان درگذشت و همه جهان را در بهت فرو برد.

در هنگام نوشتن این متن ذهنم بیشتر از آنکه درگیر مریم میرزاخانی باشد ، درگیر نخبگان دیگر این سرزمین است که در کشور و خارج بدون توجه و حمایتی از سوی دولت و ملت مشغول تلاش برای اعتلای نام ایران و خدمت به جهان هستند . با توجه به این نکته هدفم از نگارش این یاداشت ، فقط نوشتن سوگ نامه برای مریم میرزاخانی نیست، بلکه قصدم تذکری است به خودم و مسئولین و مردم که بیایید قدر فرزندان با استعداد این مرز و بوم را تا دیر نشده ، بیشتر بدانیم . همان قدر که به فکر زد و خورد های سیاسی بلافایده و زرگری خود هستید، به فکر حفظ و جذب استعداد ها و نخبگان جوان این مرز و بوم باشیم و به خاطر اختلاف نظر های کوچک فکری و نظری آنها را غیر خودی ندانیم. مریم در غربت و تنهایی از این جهان رفت و تسلیت های آبکی مسئولان دردی را دوا نمی کند، به جای این ژست های پوپولیستی به فکر چاره باشیم که چه گونه از مریم های دیگر این کشور حمایت و حفاظت کنیم.

همه باید به خاطر داشته باشیم اصلی ترین سرمایه این کشور نفت و گاز نیست ، بلکه مهم ترین سرمایه ایران زمین نخبگانی مانند مریم میرزاخوانی است که باید نگران آنها باشیم و در شناسایی و حفاظت و حمایت از آنها کوشا باشیم.

در پایان به مسئولان تصمیم گیر پیشنهاد می دهم نه به خاطر مریم ، بلکه به خاطر ایران و فرهنگسازی قدرشناسی از نخبگان علمی، عزای عمومی در کشور اعلام کنید ، باشد که این اقدام کوچک چراغ راه ما در آینده در حفاظت از نخبگانمان باشد.

به امید آینده ای بهتر برای ایران
رضا کهولی


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :