نمایشگاهی از آثار تخصصی عکاسی تئاتر “لیلا فیصلی” دانشجوی رشته عکاسی و هنرمند جوان آذربایجانى با عنوان “ردیف آخر” Last Row در گالری کیاوش تبریز برگزار می گردد.

به گزارش تبریزمن، وی که دیپلم گرافیک را داراست از سال ۹۱ شروع به فعالیت های عکاسی نموده و با عضویت در انجمن سینمای جوان تبریز، فعالیت های گسترده ای نیز در زمینه عکاسی مستند اجتماعی و تئاتر به انجام رسانده است.

مدیر گالری کیاوش در خصوص این نمایشگاه به تبریزمن گفت:عکاسی تئاتر را می توان یکی از دشوارترین ژانرهای عکاسی به شمار آورد زیرا به سان عکاسی گزارشی و مستند، نیاز به سرعت عمل بالایی دارد و عکاس به ناچار باید آشنایی لازم را با هنر تئاتر نیز داشته باشد.

سارا نخعی افزود:لذا تئاتر اتفاقی است که در لحظه به وقوع می پیوندد و عکس تئاتر نیز علاوه بر لازم الحضور بودن خود در مبحث ارایه و اطلاع رسانی می تواند بسته به توانایی عکاس، بخشی از روح این هنر میرا را در کالبدی شاید نیمه جان به ثبت رسانده و از منظر ثبت و آرشیوینگ نیز به یاری تئاتر بشتابد و این یعنی آفرینش! بنابراین عکاس، مخلوقی بر روی صحنه را با رسانه دوربین و با نگاه خویش و رویکرد خود به یک اثر دوباره و چند باره خلق می کند.

یک متخصص حوزه هنر نیز درباره این نمایشگاه به تبریزمن گفت:عکاس تئاتر در دوره همراهی و همسفری با کارگردان و درک کاملا عمیق سبک و محتوای نمایشنامه، تصاویری می آفریند که نه تنها از نظر هنری دارای ارزش های بسیار است بلکه راهنمای عمل و کار نمایشگران فراوان در جهان خواهند شد.

دکتر کمال الدین شفیعی افزود:عکس های الگویی از یک کارگردان آگاه و صاحب سبک تئاتر، روزنه های تازه ای را برای جویندگان راه های استتیکی نوین در کار تئاتر می گشاید، البته منظور از الگو، به معنای نسخه برداری بی کم و کاست از کار یک کارگردان نیست، بلکه بیشتر به معنای کارایی آن در راستای کشف موارد نو و در خور زمانه و محیط مربوطه می باشد، لذا اگر از عکس های الگویی تنها در جهت تقلید صرف بهره گیری شود، دیگر نمی توان از آفرینش در کار کارگردانی سخن به میان آورد.

وی اضافه کرد:در حقیقت این گونه عکس ها فقط راهنمای عمل بوده و عکاس تئاتر با آگاهی کامل بر این امر، می تواند به آفرینش های نوین در هنر تئاتر یاری رساند، لذا عکس تئاتر وابسته به خود تئاتر است.

شفیعی خاطرنشان کرد:در مدتی که نمایش به روی صحنه است عکس هم هست و پس از پایان اجرا به یک خاطره تبدیل می‌شود یا آرشیو خواهدشد، بنابراین زمانی هم که به آن رجوع می‌کنید با هیچ رویداد عجیب و غریبی هم مواجه نمی‌شوید، ولی در عکاسی مستند، اجتماعی و یا خبری با یک رویداد تاریخی طرف هستیم، به طوری که پس از پیروزی انقلاب، هر ساله یاد آن دوران گرامی داشته می‌شود و چند سال است که به عکس‌های آن دوره رجوع می‌شود، تحلیل‌های مختلفی هم از عکس‌های باقی مانده آن دوران از سوی تمام جهانیان انجام می‌گیرد و نوشته‌هایی انتشار می‌یاید پس، به این عکس‌ها نیاز داریم ولی درباره تئاتر این اتفاق صادق نیست زیرا خود تئاتر هنر مانایی نیست اما وقتی یک اثر نمایشی تمام شد تمام شده است!

وی در خاتمه تاکید کرد:به عنوان یک نسل جدیدتر چقدر از اتفاقات نمایشی که در تئاتر شهر تبریز افتاده خبر داریم؟ فقط با چند مورد عکس روبرو هستیم، شاید به عنوان یک محقق، مدرس یا علاقه‌مند سراغ این عکس‌ها را بگیریم ولی به عنوان یک مخاطب عادی هرگز سراغ آن نمی‌رویم، اگر تغییر و تحولات سیاسی و اجتماعی عکاسی شود سال‌های سال به این عکس‌ها رجوع می‌شود و اهمیت زیادی دارد کمااینکه افراد باهوش نیز سعی می‌کنند عمر و جان خود را برای فعالیتی بگذارند که دارای اهمیت باشد.

در نمایشگاه عکاسی تئاتر ردیف آخر که تا پایان هفته در گالری هنری کیاوش ادامه دارد موسیقی متن زیبایی اثر محمدیان گوش بازدیدکنندگان را نوازش می کند که بسیار آرام بخش می باشد.

√ شهرام صادق زاده/ تبریزمن


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :