این روزها ساختمان های بلند و چند ده طبقه، مراکز تجاری با معماری مدرن و جذاب و ساختمان سازی، سکان دار پیشرفت و عمران شهر تبریز هستند. اما آیا این نوع از پیشرفت و عمران برای مردم خوب خواهد بود یا بد؟

تبریزمن، سرویس شهری: در یکی از مطالب با عنوان ” آیا تبریز میزبان “زیبایی” برای توریست های ۲۰۱۸ خواهد بود!؟” نگاهی داشتیم به این موضوع که با این حجم از ساخت و ساز غیراصولی و بی رویه در شهر تبریز و عدم رعایت اصل ” آسایش ” برای مردم در گسترش شهر، آیا تبریز برای گردشگرانی که سال ۲۰۱۸ وارد تبریز خواهند شد، منظره زیبایی خواهد داشت یا خیر.

در ماه های اخیر در کنار گسترش ساختمان سازی، پروژه های بزرگی نیز برای احداث مراکز خرید و فروش و تجاری آغاز شدند و به بهره برداری رسیدند. در ادامه نگاهی کلی تر خواهیم داشت به این موضوع که آیا رشد ساخت و ساز این مراکز تجاری به اصطلاح مدرن و زیبا و نیز تغییر ذائقه مردم و قرار دادن آن ها در کلونی های جمعیتی به نام ساختمان و مجتمع های مسکونی، امری درست و به صلاح مردم می باشد یا عکس آن…

ساختمان ها از کجا آمدند؟

با نگاهی به تاریخ کشورمان، کاملا مشخص است که مردم تمام مناطق ایران زندگی در ساختمان های یک طبقه و وسیع را ترجیح می دادند و یا حداقل اینکه در یک بنای مسکونی، تنها یک خانواده سکونت داشتند.

با این حال کم کم کلاس بالای ساختمان ها و زیبایی شان از کشورهای اروپایی و آمریکا ابتدا وارد ادارات و سازمان های دولتی و سپس خانه های سازمانی شد تا اینکه فرهنگ ساختمان سازی، بدون کوچکترین مقاوتی هم اکنون تمام کشور را در نوردیده است.

اما نکته اینجاست که کشورهای مهد ساختمان سازی و دارای برج ها و آسمان خراش های متعدد، کم کم طی سالیان تجربیات ارزشمندی بدست آوردند و هم اکنون اصولی را برای خود معین کرده اند که طبق آن هر خانواده باید و باید حریم خود را حفظ کرده و در فضایی کاملا جدا از خانواده دیگر زندگی کند.

به عنوان مثال، آمریکایی ها امروزه خانه ها و مجتمع های مسکونی ای را احداث می کنند که حریم هر خانه، جدا از خانه همسایه بوده و در عین حال همسایگان رابطه تنگاتنگی با هم دارند و در آشنایی کامل با یکدیگر هستند. این نوع معماری، همان پیام هایی هستند که در اسلام به آن ها اشاره و توصیه شده اما هم اکنون در ایران شاهد ساختمان سازی و در آمریکا شاهد معماری اسلامی هستیم! همانگونه که قبلا در مطالب دیگر اشاره کرده بودیم، معماری و شهرسازی اسلامی فقط و فقط به گنبد و خطوط اسلیمی و کاشی کاری محدود نیست، بلکه مسائلی را در نظر می گیرد که نیاز زندگی با ” آسایش و آرامش ” شهروندان را تامین کند.

4651377-Los-Angeles-California-Area-suburbs-Stock-Photo

Australian-property

عکس های بالا، نمونه ای از تصاویر هوایی گرفته شده از اماکن مسکونی متداول در آمریکا می باشد که به خوبی نشان می دهد در کنار خانه، نباید خبری از مجتمع های تجاری باشد یا اینکه تعمیرگاه احداث شود!

به خوبی مشخص است که مجتمع های مسکونی، باید از مراکز شهری، آلودگی صوتی ناشی از ترافیک و هزاران هزار مشکل دیگر به دور باشند.

این مجتمع های مسکونی ( برای عامه مردم و نه مولتی میلیاردها و هنرمندان و … )، نه معماری و شهرسازی آمریکایی، بلکه در واقع معماری اسلامی می باشد. ساختمان ها و شهر های کشور ما نیز، نه معماری ایرانی و اسلامی، بلکه معماری آمریکایی و اروپایی صد سال پیش می باشند!

آپارتمان نشینی و سکونت در کلونی های جمعیتی، نتایج ترسناک و بعضا وخیمی را در کشورهای مختلف به بار آورده است و تنها راه چاره برای این موضوع و خطرات ناشی از آن نیز رجوع به فرهنگ و تاریخ شهرها می باشد. مردم تبریز و در کل، ایرانیان فرهنگ خاص خودشان را داشته اند و هر فرهنگی نیز معماری خاص خود را داراست.

در کمتر از صد سال گذشته، مردم شهرهایی چون تبریز و تهران خانه هایی بزرگ و بعضا خانه باغ داشته اند و معماری ویژه ای نیز برای این خانه ها در نظر می گرفتند. حریم هر خانه و خانواده ای مشخص بود و در عین حال همه همسایگان از حال همدیگر باخبر بودند. مساجد محل تجمع و وحدت مردم بوده و تجارت و خرید و فروش نیز محل خاص خود را داشت. با این حال آیا وضعیت فعلی این شهر ها همچنان بدینگونه است؟ یا اینکه صلب آرامش و چهره وحشتناک شهر ها، از نظر روحی و روانی مردم را بیمار کرده اند؟


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :