بار دیگر روز طبیعت از راه خواهد رسید و خانواده های ایرانی راهی دشت و کوه و کمن خواهند شد تا ۱۳ فروردین را در دامن طبیعت سپری کنند. اما چه خوب می شد اگر عده معدودی از مردم، روز طبیعت را بابرخی بدعت های نادرست و ناهنجار تحریف نکرده و باعث ضربه به محیط زیست نمی شدند…

تبریزمن، سرویس اجتماعی: سیزدهم فروردین ماه هر سال، روز پایان جشن های نوروزی است. در این روز، مردم بنا بر سنتی فرهنگی، از خانه ها بیرون می آیند و به دشت و صحرا و باغ می روند تا آخرین روز عید را در طبیعت، ودر کنار سبزه و گیاه و آب روان چشمه ها و جویبارها بگذرانند.

نیاکان ما پس از دوازده روز جشن که یاد آور دوازده ماه سال است، روز سیزدهم را پایان جشن بزرگ نوروز می دانستند. امروزه هم هنوز روز سیزدهم فروردین همانند شب پایانی چهارشنبه سال جایگاه ویژه‌ای دارد. اگر با چهارشنبه ‌سوری به پیشواز نوروز می ‌رویم، با جشن سیزده بدر همراه با شادی به بدرقه آن می ‌رویم.

سیزده بدر، این روز زیبا را، «روز طبیعت» نام گذاری کرده اند؛ روزی که باید در کنار بهره مندی از طبیعت زیبا و آب و هوای نیکو، بکوشیم آن را به زباله دانی همگانی تبدیل نسازیم و به همه نشان دهیم که «روز طبیعت» فقط یک شعار نیست؛ بلکه نشانه شعور بالای مردمی است که می خواهند سال های سال از این طبیعت زیبا بهره مند گردند.

باید دانست که روز طبیعت، بهانه ایست برای باهم بودن، در این روزها و شب هایی که تلگرام، اینستاگرام و سایر شبکه های اجتماعی برای اکثر ما حکم وقت گذرانی بیهوده را ایفا می کنند، در روزگاری که مردم در خیابان های شلوغ حاضر به کمک به هم نوع خودشان نیستند، روز طبیعت نعمتی بس ارزشمند است تا زمانی را همراه خانواده و در دامان طبیعت سپری کنیم و روح خود را از نو بسازیم.

باهم بودن و همدیگر را دوست داشتن، امروزه دیگر بسیار کمیاب و در شهر های بزرگ تقریبا نایاب شده است، شرایط جامعه از معماری سکونت گاه ها گرفته تا شرایط کار و اشتغال به گونه ای شده است که مردم علاقه ای به برقراری ارتباط با دیگران نشان نمی دهد یا بعضا توانایی آن را ندارد.

در این میان، روز طبیعت می تواند تعداد کثیری از ما به اصطلاح امروزی ها را تکان دهد و روحمان را جلا بخشد، از تنهایی برهاند و مهر و محبتی که می توان در بین انسان ها شاهد بود را به رخ بکشد.

roztabiat4_20110331_610617466503

حقیقتا، شاید سیزدهم نوروز، تنها یک بهانه است؛ بهانه ای برای آشتی با طبیعت و به یاد زلالی آب، استواری کوه، و چشم نوازی درخت افتادن. از صبح زود، هر چند خانواده را می بینی که به خارج شهر می روند. در آن جا، خانواده ها با شور و نشاط و دسته دسته، در کنار آب و سبزه یا زیر درختان بساط خود را می گسترانند. بچه ها بازی می کنند، مادران مشغول پخت و پز می شوند و پدرها هم از همه جا صحبت می کنند و در یک کلام، همگی روز خوشی را پشت سر می گذارند.

اما از طرف دیگر، بعضا شاهد برخی نامهربانی ها نیز هستیم، سیزده بدر روز طبیعت است اما اگر روز چهاردهم فروردین سری به پارک ها و یا فضای سبز اطراف شهر ها بزنید متوجه می شوید که سیزدهم فروردین هر روزی می تواند باشد جز طبیعت. مردمی که از صبح از خانه بیرون آمده اند آنقدر زباله و آشغال از خودشان در طبیعت به جا گذاشته اند و همه جا را کثیف کرده اند که باور کردنی نیست.

در سال های اخیر انجمن های حمایت از محیط زیست برای رفع این مشکل اقداماتی کرده اند اما هنوز راه به جایی نبرده اند.

این خود مردم هستند که باید حافظ طبیعت باشند و اجازه ندهند افرادی ناآگاه، باعث از بین رفتن این پتانسیل عظیم و نعمتی با ارزش شوند. این فرهنگ باید در بین همه پذیرفته شود طبیعت را نباید آلوده کرد چون آلوده کردن طبیعت یعنی از بین بردن آن و از بین ردن طبیعت یعنی از بین بردن انسان هایی که در سال های پس از ما پا به عرصه هستی خواهند گذاشت، فرزندان ما!

پس بیایید با هم از این روز لذت ببریم، بدون این که آسیبی به این نعمت بزرگ الهی وارد نماییم…


Galaxy S7 - 944 x 150

این خبر را به اشتراک بگذارید :