به گزارش سرویس فرهنگ و هنر تبریزمن؛ مرثیهخوانی، تعزیه، عشق به اهلبیت و محبت به آنها مختص جامعه شیعی نبوده و از دیرباز به عنوان یک میراث مشترک اسلامی در همه تمدن اسلامی رواج داشته است.
نمونه این محبت در جامعه عثمانی وجود عنوان مرثیهخوان در دربار عثمانی بود که وظیفه این افراد مرثیهسرایی و مداحی برای اباعبدالله الحسین علیه السلام بود.
آخرین مرثیهخوان بزرگ عثمانی، حسین سبیلجی بود که در آغاز قرن بیستم در استانبول زندگی میکرد. با صدای او، آخرین نغمههای کربلا در میان مردم طنین انداخت. پس از او، این سنت از صحنه کنار رفت، اما این سنت و نام حسین (ع) تا همیشه در قلب تمدن عثمانی باقی ماند.
اکنون اگرچه به تعداد بسیار کم اما برخی از نمونههای مرثيهخوانی مرحوم سبیلجی در قالب پلاکتهای گرامافونی حفظ شده است که نمونهای از آن را میشنوید.
